Jest taka książka, która sprawi, że już nigdy nie pomyślisz o sobie, że nie możesz być bogaty. Być może do tej pory wierzyłeś, jak wielu zresztą, że stan posiadania zależy od pochodzenia, wykształcenia, środowiska, w którym się obracasz, siły przebicia i wiecznej walce z konkurencją. A na koniec i tak okazuje się, że pieniądze szczęścia nie dają. Brzmi znajomo? Jeśli tak, to ta światowej sławy publikacja, której autorem jest Wallace Wattles, w mig uświadomi Cię w jak wielkim byłeś błędzie i jak łatwo zostać bogaczem jeśli tylko zmienisz swoje podejście i otworzysz się na nieograniczone otrzymywanie…

Rozdział 1

Prawo do bycia bogatym

Cokolwiek chwalebnego by rzec o ubóstwie, pozostaje faktem, że nie da sie żyć pełnią życia i odnosić sukcesów, o ile nie jesteś bogaty. Nikt nie jest w stanie rozwinąć w pełni swego talentu czy osiagnąć pełni rozwoju duchowego, o ile nie ma du żej ilości pieniędzy, bowiem, aby kształtować duszę czy rozwijać talent,potrzebujesz mnóstwa rzeczy – a więc takż e pieniędzy, aby je kupić.
Człowiek rozwija swój umysł, duszę i ciało, czyniąc właściwy u żytek z przedmiotów, a społeczeństwo jest tak zorganizowane, ż e aby stać się posiadaczem tych przedmiotów, musisz miec pieniadze. A zatem, u podstaw wszelkiego postępu, rozwoju leży nauka bogacenia się.
Celem wszelkich form ż ycia jest rozwój, a wszystko, co ż yje, ma prawo do takiego poziomu rozwoju, jaki jest w stanie osiągnąć. Ludzkie prawo do ż ycia oznacza prawo do wolnego, niczym nie ograniczonego uż ytkowania wszelkich rzeczy niezbędnych do najpełniejszego umysłowego, duchowego czy fizycznego rozwoju; innymi słowy oznacza prawo do bogacenia się.

W tej książce nie będę mówił o bogactwie w sposób metaforyczny. Być bogatym to nie znaczy zadowalać się niewielka ilością. Nikt nie powinien czuć się usatysfakcjonowany małością, jeśli jest w stanie używać i cieszyć się rzeczami o wiele większymi. Celem natury jest postęp i rozwój życia, a każdy człowiek powinien posiadać wszystko to, co służy sile, elegancji, pięknu i bogactwu życia. Akceptować mniej znaczy grzeszyć.

Człowiek bogaty to ten, który posiada wszystko, co niezbędne, a jego życieo graniczone jest wyłącznie pułapem osobistych możliwosci. Każdy, kto nie posiada dużej ilości pieniędzy, nie jest w stanie mieć wszystkiego, co zapragnie.Życie osiągnęło znaczący postęp i stało się tak złożone, że nawet najbardziej przeciętni ludzie potrzebują dużego majątku, by żyć w sposób choćby zbliżony dotego, co określamy pełnia życia. Rzeczą naturalną jest, że każdy chciałby osiągnąć maksimum swoich możliwości. Pragnienie wykorzystania własnych możliwości jest nieodłącznym składnikiem ludzkiej natury; nie unikniemy chęci bycia wszystkim tym,czym być możemy, życiowy sukces to stanie się kimś, kim chcesz być. Stać się tym kimś możesz używając rzeczy, a używać ich w sposób nieograniczony możesz tylko jeśli staniesz się na tyle majętny, by je kupić. Najistotniejszym elementem wiedzy jest więc zrozumienie naukowych podstaw bogacenia się.

Nie ma nic złego w pragnieniu bycia bogatym. Pożądanie bogactwa oznacza tak naprawdę potrzebę bogatszego, pełniejszego i bardziej obfitego życia – a to chwalebne pragnienie. Osoba, która nie pragnie żyć bardziej dostatnio, jest anormalna, a wiec również osoba, która nie chce mieć takiej ilości pieniędzy, która pozwoliłaby jej kupić wszystko, czego pragnie, jest anormalna.

Istnieją trzy bodźce dla których żyjemy: żyjemy dla ciała, dla umysłu i dla duszy.Żaden z nich nie jest lepszy czy bardziej święty od pozostałych. Wszystkie są jednakowo pożądane i celowe, a żaden z nich – ciało, umysł czy dusza – nie żyje wsposób pełny, jeśli którykolwiek z pozostałych pozbawiono pełnego życia i ekspresji.Nie jest właściwym, ani szlachetnym, by żyć tylko dla duszy, wypierając się rozum uczy ciała, tak samo, jak źle jest żyć tylko dla umysłu, zaprzeczając wartości ciała czy duszy.

Wszyscy zdajemy sobie sprawę, jak ohydne są skutki życia dla ciała, gdy człowiek zaniedbuje duszę i umysł. Widzimy więc, że prawdziwe życie oznacza pełne wyrażanie wszystkiego, co człowiek może dać poprzez swe ciało, umysł i duszę.

Cokolwiek by mównic, nikt nie może czuć się naprawdę szczęśliwy czy zadowolony, o ile jego ciało, umysł i dusza nie żyją pełnia życia – dotyczy to każdej pełnionej przez nie funkcji. Prawdopodobieństwo, że dana umiejętność nie została wykorzystana, a jakaś funkcja nie został spełniona – oznacza niespełnione pragnienie. Pragnienie bowiem to potencjał szukający ekspresji, albo funkcja szukająca spełnienia.Ludzkie ciało nie może żyć w sposób pełny bez dobrego jedzenia, wygodnych ubrań, ciepłego schronienia oraz wolności od ciężkiej pracy – odpoczynek i rekreacja też są niezbędne.

Pełni życia umysłowego nie da się osiągnąć bez książek i czasu, by jestudiować, bez możliwości podróżowania i prowadzenia obserwacji, czy bez towarzystwa na odpowiednim poziomie intelektualnym.Pełnia życia umysłowego wiąże się również z potrzebą intelektualnej rozrywki,człowiek powinien otoczyć się wszelkimi dziełami sztuki i pięknymi przedmiotami,których jest w stanie używać i które potrafi docenić.By nasza dusza mogła żyć w sposób pełny, potrzebujemy miłości, a ubóstwo przeszkadza w miłości.

Największą radość człowiek znajduje w obdarowywaniu tych, których kocha; miłość w najbardziej naturalny i spontaniczny sposób wyraża się w dawaniu. Ten, kto nie może dać, nie spełnia się w roli rodzeństwa, rodzica, obywatela, czy wreszcie człowieka. To na używaniu dóbr materialnych zasadza się pełnia życia fizycznego,umysłowego i duchowego. A zatem najważniejsze jest, by każda jednostka osiągnęła bogactwo.

Jest absolutnie właściwe to, że pożądasz dostatku. To nieuniknione, jeśli jesteś normalną kobietą lub mężczyzną. Jak najbardziej właściwym jest również to, byś skupił cała uwagę na naukowych podstawach osiągania bogactwa, bo to najpotrzebniejsze i najbardziej szlachetne ze wszystkich przedmiotów naukowych badań. Jeśli zaniechasz przeczytania tej rozprawy, nie wywiążesz się z obowiązku wobec siebie, Boga i ludzkości, bo większej przysługi nad danie z siebie wszystkiego, ani Bogu, ani ludzkości nie możesz wyświadczyć.

cdn…